نویسندۀ کتاب «افغانستان در مرداب ایدیؤلوژی‌ها» کوشیده است با گردآوری داده‌‌ها و تحلیل رویدادها، تصویری فشرده اما روشن از برخی وقایع مهم کشور ارائه کند؛ تلاشی در حدِ توان یک شاگرد تاریخ و از سر مسئولیت ملی. این کتاب تلاشی است برای فهميدن بخشی از آن حقايق تاريخی که چگونه افغانستان در نيم قرن اخير، از ميدان رقابت‌های سياسی فراتر رفت و به ميدان مقابله‌‌های خونين طرفداری از ايديؤلوژی‌های بيرونی تبديل شد.
نويسنده با نگاه انتقادی به رويدادهای نيم قرن اخير افغانستان، توضيح می‌دهد که چگونه ايدیؤلوژی‌های وارده، از اسلام سياسی تا دموکراسی امريکایی و سوسياليسم روسی، بر ساختاراجتماعی، اقتصادی و فرهنگی افغانستان سايه افگندند و در انتخاب و جانبداری‌از اين و يا آن ايدیؤلوژی، مردم و کشور را در مسيرهای خونين، فاجعه بار و پُر هزينه سوق دادند.
درين کتاب واقعيت‌ها با ادبيات ساده برای خوانندگان حوزهٔ فارسی‌زبان و هر شهروندی که می‌خواهد ريشه‌های بحران‌ها در نيم‌قرن اخير تاريخ معاصر کشورش را از زاويهٔ بی‌طرفانه بيابد، بيان شده اند.
در حاشیه، به نکتۀ دیگری نیز پرداخته می‌شود: وارثان مدنیت‌‌های درخشان آریایی و خراسانی در دوره‌های پس از تجزیۀ خراسان، چرا و چگونه دچار عقبگرد مزمن شدند و از نظام شاهی که در لویه‌ جرگه انتخاب شده بود، به ساختار خودکامه، امارتی و بی‌قانون امروز رسیده‌اند؟

این وجیزه را به هیتلر نسبت می‌دهند که وقتی تصمیم خود «حمله به پولند» را با جنرالانش در میان گذاشت، یکی از آنان به یاد آورد که امنیت پولند را انگلیس و فرانسه تضمین کرده‌اند؛ جامعه‌ی جهانی ما را محکوم می‌کنند. او فریاد برآورد و به آن جنرال گفت: «تاریخ را فاتحان می‌نویسند، اگر آنجا را تسخیر کردیم، تاریخ را ما می‌نویسیم».
وقتی به کتب نوشته شده در تاریخ افغانستان نگاه می‌کنم، بسیاری از آنان را مصداق گفته‌ی هیتلر می‌یابم؛ حتی آن تک‌نوشته‌هایی را که مؤلفان آن‌ها کوشیده‌اند اتهام همسویی با جریان فاتح به آن‌ها زده نشود. با آن که سخن هیتلر را اکثر آنانی که جزو جریان غالب یا فاتح نبودند، دریافته‌اند؛ اما راه بیرون آمدن از این جریان را کمتر کسی نشان داده است. یعنی باز نمودن آن رویدادها و حوادثی که ضمن بیان تاریخ فاتحان، در حاشیه مانده‌اند و کم‌اهمیت انگاشته شده‌اند، که شاید آن را «میان خطوط تاریخ» یا «پشتِ روی تاریخ» نامید.
یک مثال بسیار برجسته‌ی این مدعا، کتاب «پایان بالادستی تاریخی» نوشته‌ی جاناتان‌لی مورخ انگلیسی است؛ او از تذکرات مبهم و مختصر و بعضاً محقر محمودالحسینی پیرامون کسی به نام حاجی‌بی‌مینگ، روایت مستقل آفریده؛ جریان فرعی‌ای را که در لابه‌لای شرح تاریخ فتوحات احمدشاه ابدالی، کمرنگ و بی‌رمق می‌نمود، تبدیل به جریان اصلی تاریخ نموده، تا حقیقت سلسله‌ای را که از سال ۱۷۴۷ تا 1892م از میمنه بر «چهارولایت» _ یعنی شبرغان، سرپل، اندخوی و میمنه _ حکمرانی داشتند، بیان کرده باشد.
البته کشف و بیان جریان‌های فرعی تاریخ، یعنی بازگویی جریان‌های مغلوب به معنای اختراع، بزرگ‌نمایی و یا جعل اسناد نیست؛ آن‌گونه که میان تاریخ‌نویسان رسمی و قومی افغانستان مروج است؛ بلکه نقد و بررسی اسناد موجود و بازبینی آنان و برملاسازی اهمیت آنان و کشف روابط میان رویدادها و حوادث به ظاهر پراکنده و جدا از هم است که آن حقیقت را متجلی می‌سازد. بی‌گمان دستیابی مورخ به اسناد و آثاری که تازه شناخته شده‌اند، و مورخین پیش از او به دلیل نشناختن آن اسناد و آثار، راه خطا رفته‌اند، غیر از آن چیزی است که می‌خواهم بگویم.